این قهوه نا تمام
از چشمهای چه کسی آمده است
این گونه نصفه نیمه روزهای من،
پیشانی ام راه عبور هفت تا
شاید،بانو
این عادت بریدهء من است
که پیله کنم به گیسوان تو
و این درخت.
مرد شوم
شاخ و شانمه بکشم
برای تو ،
هم این درخت
که از دست تو
آب خورده است
(رضوان)
دوشنبه بیست و ششم شهریور 1386 عمرگذر 20:38| نویسنده : داریوش رضوان |
